چشم انداز وسیع جهانی (8/11/90)

به غیر از دلگرمی و اطمینانی که به فرزندمان می دهیم، احساس امنیت آنها تا حد زیادی به دید و نگرش ما به دنیا بستگی دارد. باید بدانیم تمام کودکان، حتی اطفال و کودکان پیش دبستانی، وجود اضطراب را در ما حس می کنند. وقتی در خانه، مدرسه یا مجامع عمومی درباره وقایع اسف بار سخن به میان می آید، آنها تنش را در گوینده احساس می کنند، حتی اگر محتوی کلام یا کلمات را به درستی نشنوند. کودکان نه سال به بالا سوالات مشکلی درباره وقایع جاری مطرح می کنند.

بقیه مطالب را در ادامه مطلب مشاهده کنید

برای آنکه والدین بتوانند به کودک و نوجوانشان آرامش دهند، باید احساس خود را درباره آینده بررسی و تحلیل کنند. روزی نوجوانی از من سول کرد که «از کجا بدانم که در آینده جنگ بیشتر نشود، سلاحها مخرب تر نشوند؟ از کجا معلوم چنین اتفاقی رخ نخواهد داد؟» در پاسخ به او گفتم، «راستش ما چیزی نمی دانیم، اما باید در دراز مدت احتمال بروز چنین وقایعی را کاهش دهیم و دولتمان باید سیاستهای بلند مدتی را اتخاذ کند که احتمال این حملات را کمتر کند.» و بعد توضیح دادم که منظورم این است که باید در طول زمان، از تعداد افرای که حاضرند تا برای نابودی دیگران از زندگی خود دست بشویند، کاسته شود. بنابراین هر خانواده ای باید به دیدگاه خود از آینده توجه کند و ببیند که چطور می توان امنیت آن را بیشتر کرد.

تا زمانی که نیازهای اساسی خانواده ها و کودکان از قبیل خوراک، پوشاک، مسکن و امنیت تامین نشود، امکان مراقبتهای پرورشی در خانواده و جامعه ای با ثبات و نیز فرصت برخورداری از آموزش و یادگیری، به خصوص اگر آموزش همراه با درک دیدگاههای متفاوت جهانی فراهم نشود، اختلافات و درگیریهای مخرب و ویرانگر همچنان ادامه خواهد داشت. علاوه بر تامین نیازهای اولیه، برخورداری عموم مردم از امکانات رشد فردی و اقتصادی نیز باید بخشی از برنامه های ما برای آینده باشد تا همه افراد به آینده امیدوار باشند. تحقق این امر مستلزم درک وسیع تر و پذیرش اهداف و آرمانهای فرهنگی متفاوت مردم در سراسر دنیا است.

اگر واقعاً خواهان امنیت آینده فرزندانمان هستیم، باید در ایجاد امنیت برای یگران بکوشیم که کار آسانی نیست، یعنی همان طور که نگرا سلامت فرزند خود، بستگان و همسایه  هستیم به کودک مبتلا به ایدز افریقایی نیز فکر کنیم. رسیدن به این سطح از همدلی، یعنی رسیدن به مرتبه لندی از رشد و تعالی. واقعیت این است که در دنیای به هم وابسته امروزی حد و مرزهای شخصی کنار رفته و همه چیز جهانی شده است. همان طور که به دوست نوجوانم توضیح دادم، امیدوارم که همه  ما علاوه بر اقدامات سریع برای حفظ امنیت در خانواده، شهر و کشور خود به علل ریشه ای ترس و وحشت، بیماریهای مسری شایع و آلودگی نیز بیندیشیم و برای از بین بردن آنها راه حلی پیدا کنیم. این خطرها و تهدیدها همواره با ما خواهند بود، اما اگر به جای اقدامات سرکوب گرانه و واکنشهای سریع نسنجیده، بتوانیم برنامه بلند مدتی را در سطح بین المللی پیاده کنیم، این مشکلات کاهش پیدا می کنند.